Bus Simulator Indonesia

ანალიზის ავტორი: AppCompare

თუ ავტობუსის მართვა თქვენთვის მხოლოდ ერთი წერტილიდან მეორემდე მისვლას არ ნიშნავს და გინდათ გზის, მანქანისა და მგზავრობის რიტმის შეგრძნება, Bus Simulator Indonesia საინტერესო არჩევანია. მე მასში ყველაზე მეტად ის მომწონს, რომ ყურადღება მხოლოდ სიჩქარეზე არ არის გადატანილი: გარემო, გზის მოძრაობა და ავტობუსის კონტროლი ერთად ქმნის მშვიდ, მაგრამ ჩართულ თამაშს. ეს არის Android-ის სიმულაციის ჟანრის თამაში, შექმნილი Maleo-ს მიერ, და მისი მთავარი ხიბლი ინდონეზიური ქუჩების 3D ატმოსფეროშია.

პირველი რამდენიმე წუთი მარტივად იწყება, თუმცა თამაშის სასიამოვნო მხარე მალევე ჩნდება. ავტობუსის მართვისას მუდმივად უნდა აკონტროლო მიმართულება, მოსახვევები, გაჩერებები და მგზავრობის საერთო ტემპი. ეს არ არის არკადული რბოლა, სადაც მხოლოდ სწრაფად მისვლა გჭირდება. აქ უფრო მნიშვნელოვანია, რამდენად სტაბილურად და ყურადღებით მართავ. სწორედ ამიტომ მე მას ვურჩევდი ადამიანს, რომელსაც მოსწონს ნელი ტემპის სიმულატორები და არა მხოლოდ ქაოსური მოქმედება.

როგორ იგრძნობა ინდონეზიური ავტობუსის მართვა

თამაშის პირველი ძლიერი შთაბეჭდილება ვიზუალური გარემოა. ინდონეზიური ქუჩები უბრალო ფონად არ მეჩვენება; ისინი მგზავრობის განცდას ქმნის. გზის მონაკვეთები, დასახლებული ადგილები და ტრანსპორტთან დაკავშირებული დეტალები უფრო დამაჯერებელს ხდის თითოეულ მარშრუტს. ავტობუსში ჯდომის შეგრძნება განსაკუთრებით მაშინ მუშაობს, როცა კამერის ხედვას ცვლი და გზას არა მხოლოდ გარედან, არამედ მძღოლის პოზიციიდანაც აკვირდები.

მართვის კონტროლი სწრაფად გასაგებია, მაგრამ კარგი შედეგისთვის ცოტა შეჩვევა მაინც საჭიროა. ეკრანზე შეხებით მართვა მოსახერხებელია მოკლე სესიებისთვის, თუმცა გრძელი ავტობუსის მოსახვევში შეყვანა უფრო ფრთხილ მოძრაობას მოითხოვს. ჩემი რჩევაა, პირველივე მგზავრობებზე არ ეცადო მაქსიმალური სისწრაფით სიარულს. ნელა შესვლა, წინასწარ დამუხრუჭება და გზის სწორად დაჭერა ბევრად ნაკლებ ნერვებს მოითხოვს.

აქ ერთ-ერთი ნაკლებად აშკარა ძლიერი მხარე სწორედ კამერის გამოყენებაა. სხვადასხვა ხედვა უბრალოდ ვიზუალური გაფორმება არ არის. გარე კამერა მეხმარება, როცა ავტობუსის ზომას და კუთხეს ვამოწმებ, ხოლო შიდა ხედვა უკეთესად გადმოსცემს მძღოლის სამუშაოს. პრაქტიკული მიდგომაა: რთულ მოსახვევამდე ცოტა ხნით გარე ხედვაზე გადასვლა, შემდეგ კი ისევ სალონში დაბრუნება. ასე ავტობუსის პოზიციასაც აკონტროლებ და ატმოსფეროსაც არ კარგავ.

მგზავრობის რიტმი თამაშს თავისებურ ხასიათს აძლევს. თუ ჩვეულებრივ რბოლებში რამდენიმე წუთში ივიწყებ მარშრუტს, აქ გზის მონაკვეთები უფრო დასამახსოვრებელი ხდება. მე ხშირად ვიწყებ თამაშს მოკლე შესვენების დროს და ვხვდები, რომ ერთი მგზავრობა დაგეგმილზე დიდხანს გაგრძელდა, რადგან გზის მშვიდი ტემპი დამატებით ჩართულობას ქმნის.

სიჩქარის მოლოდინი და მგზავრობის ტემპი

ამ თამაშში სიჩქარის შეგრძნება უფრო მეტად მართვის რიტმიდან მოდის, ვიდრე მუდმივი აჩქარებიდან. ავტობუსის მართვას თავისი ინერცია და ზომა აქვს, ამიტომ მკვეთრი მოძრაობა ხშირად უფრო მოუხერხებელია, ვიდრე სასარგებლო. მე ამას განსაკუთრებით ვაფასებ მაშინ, როცა თამაშისგან მშვიდ, მაგრამ ყურადღებიან გამოცდილებას ველოდები: გზის შეცვლა, მოხვევა და გაჩერებასთან მიახლოება სესიის ბუნებრივ ნაწილად იქცევა.

არჩევამდე წაკითხვა ღირს

---

Xiaomi-ის ამინდის აპზე გადასვლა: როდის ღირს და რას დაკარგავთ

ფერების შევსების მშვიდი რიტუალი: რატომ გვიზიდავს Coloring Games

eBay-ის აპი: იშვიათი ნივთების ძიება და გაყიდვა მოთმინებას მოითხოვს

Uber Eats-ის უხილავი ქსელი: მომხმარებელი, რესტორანი და კურიერი

LinkedIn-ის უახლესი განახლება: პროფესიონალური კავშირების გაძლიერება

როგორ აქცევს CodyCross კროსვორდის ამოხსნას თემატურ მოგზაურობად

---

თუ ყოველდღე მხოლოდ რამდენიმე თავისუფალი წუთი გაქვს, თამაში შეიძლება გამოგადგეს, მაგრამ სესიის დაწყებამდე სასურველია გადაწყვიტო, რამდენ ხანს აპირებ თამაშს. მარშრუტის შუაში შეწყვეტა ნაკლებად სასიამოვნოა, ვიდრე ისეთი თამაშის შეჩერება, სადაც თითოეული ეტაპი ძალიან მოკლეა. მე მას უფრო მაშინ ვხსნი, როცა ვიცი, რომ მშვიდად ვითამაშებ და ყურადღებას სხვა საქმეზე მაშინვე არ გადავიტან.

ჩვეულებრივ ავტორბოლასთან შედარებით აქ სწრაფი დასრულება მთავარი საზომი არ არის. რბოლაში ხშირად გინდა მეტოქეს აჯობო და წამებში მიიღო შედეგი; აქ უფრო საინტერესოა, როგორ გაიარე მთელი გზა. ეს განსხვავება მნიშვნელოვანია არჩევისას: თუ გინდა ენერგიული შეჯიბრი, ავტორბოლა უკეთ დაგაკმაყოფილებს, իսկ თუ მოგწონს მართვის პროცესში ჩაფლვა, ავტობუსის симულაცია უფრო დამაჯერებელი იქნება.

პროგრესი სწრაფი გამარჯვებების ნაცვლად

Bus Simulator Indonesia-ს პროგრესში ჩემთვის საინტერესოა ის, რომ წარმატება მხოლოდ სწრაფად დასრულებულ მგზავრობას არ ნიშნავს. ავტობუსის მართვისას პატარა შეცდომებიც იგრძნობა: მკვეთრი მოხვევა, ცუდად შერჩეული სიჩქარე ან გზისადმი უყურადღებობა მთლიან შთაბეჭდილებას აფუჭებს. ამიტომ თამაში მოთმინებას აჯილდოებს და არა მუდმივ აგრესიას.

თუ გინდათ სწრაფი ჯილდოები, მუდმივი შეჯიბრი და ყოველ წუთში ახალი მოვლენა, ეს ტემპი შეიძლება ზედმეტად მშვიდი მოგეჩვენოთ. მე ამას ნაკლად ვთვლი მხოლოდ იმ შემთხვევაში, როცა თამაშისგან არკადულ ენერგიას ელოდები. სიმულაციის მოყვარულისთვის კი სწორედ ეს ნელი განვითარებაა მთავარი მიზეზი, რის გამოც თამაში დიდხანს არ კარგავს ხიბლს.

ყოველდღიურ სიტუაციაში მისი გამოყენება მარტივია. მაგალითად, თუ სამსახურის შემდეგ გინდა ისეთი თამაში, რომელიც ყურადღებას მოითხოვს, მაგრამ ხმაურიან ბრძოლაში არ გაგითრევს, შეგიძლია ერთი მარშრუტი დაიწყო და გზას მშვიდად მიჰყვე. ამ დროს თამაში კარგია როგორც მოკლე დასვენებისთვის, ისე უფრო ხანგრძლივი სესიისთვის. თუმცა მგზავრობის დასრულებამდე შეწყვეტა შეიძლება არასასიამოვნო იყოს, რადგან სიმულატორის მთავარი სიამოვნება პროცესშია და არა მხოლოდ საბოლოო შედეგში.

კიდევ ერთი პრაქტიკული რჩევა: რთული მონაკვეთები თავიდანვე ნუ შეაფასებ მხოლოდ ვიზუალური სილამაზით. ლამაზი გზა შეიძლება მართვის მხრივ უფრო მომთხოვნი იყოს, რადგან ყურადღება გარემოზე გადაგაქვს. მე უკეთეს შედეგს ვიღებ, როცა ჯერ გზის მიმართულებას ვიმახსოვრებ, შემდეგ კი კამერით ვტკბები. ეს პატარა ჩვევა განსაკუთრებით გეხმარება მაშინ, როცა ავტობუსის ზომა მოსახვევში შეცდომის გამოსწორებას ართულებს.

მძიმე სესიები და კონტროლის პრაქტიკული ხრიკები

სესიის სირთულე ყოველთვის გზის სისწრაფით არ იზომება. ჩემთვის უფრო დამღლელი ის მომენტებია, როცა ერთდროულად ვცდილობ გარემოს დათვალიერებას და ავტობუსის პოზიციის ზუსტად კონტროლს. ასეთ დროს კამერის ხედვის შეცვლა პრაქტიკული ინსტრუმენტია და არა უბრალოდ გასართობი ვარიანტი. რთულ հատվածამდე გარედან ავტობუსի байрի შეფასება, შემდეგ კი სალონის ხედვით მგზავრობის გაგრძელება ყურადღებას უკეთ ანაწილებს.

თუ თითით მართვა არაზუსტი გეჩვენება, სიჩქარის ზედმეტად აწევით პრობლემის გადაფარვას ნუ ეცდები. უფრო საიმედოა მოძრაობების დამოკლება და მოსახვევამდე ადრე რეაგირება. ეს განსაკუთრებით გამოსადეგია მაშინ, როცა ტელეფონს ერთი ხელით იჭერ ან თამაშობ გარემოში, სადაც ეკრანზე შეხება შეიძლება უნებლიე იყოს. ჩემი გამოცდილებით, მშვიდი კონტროლი შეცდომის შემდეგ გამოსწორების შანსსაც ზრდის, რადგან ავტობუსს ნაკლებად აგდებ მოუხერხებელ მდგომარეობაში.

ერთი ჩვეულებრივი საღამოს სცენარი კარგად აჩვენებს თამაშის დანიშნულებას: სახლში დაბრუნების შემდეგ რამდენიმე წუთით იწყებ მგზავრობას, მაგრამ მაშინვე არ ცდილობ მთელი დროის რეკორდად ქცევას. ჯერ გზას ეჩვევი, მოსახვევებთან ყურადღებას ამახვილებ და კამერის ხედს საჭიროებისამებრ ცვლი. თუ ყურადღება დაგეფანტა, სჯობს უსაფრთხო მომენტში შეჩერდე ან სესია დაასრულო, ვიდრე გაღიზიანებულმა მართო. ასეთი მიდგომა სიმულატორის მშვიდ ხასიათს ინარჩუნებს.

ფული, ხარჯვა და პროგრესის წნეხი

თამაში უფასოდ არის ხელმისაწვდომი, რაც შესვლის ბარიერს დაბალს ტოვებს. მე შემიძლია ჯერ მართვის სტილი, გარემო და საერთო ტემპი შევაფასო ისე, რომ ყიდვის გადაწყვეტილება წინასწარ არ მქონდეს მიღებული. ეს მნიშვნელოვანი უპირატესობაა, რადგან სიმულატორის ჟანრი ყველასთვის არ მუშაობს: ზოგს მშვიდი მარშრუტები მოსწონს, ზოგს კი რამდენიმე წუთში მოქმედება სჭირდება.

ხარჯვის სამართლიანობის შეფასებისას სიფრთხილე საჭიროა. თამაშის უფასო ხელმისაწვდომობა ავტომატურად არ ნიშნავს, რომ ყველა დამატებითი შესაძლებლობა ყველასთვის ერთნაირად ღიაა, მაგრამ არც საპირისპიროს მტკიცება იქნება სწორი. ჩემი მიდგომაა, რომ თავიდან არაფერზე დახარჯო თანხა. ჯერ გაარკვიე, რამდენად გსიამოვნებს მართვის ძირითადი პროცესი და რამდენ ხანს გინარჩუნებს ინტერესს.

თუ თამაშში პროგრესი შენთვის მხოლოდ ახალი ნივთების სწრაფად მიღებას ნიშნავს, შესაძლოა ზედმეტი წნეხი იგრძნო. მე ასეთ დროს მიზანს სხვანაირად ვაყალიბებ: ვცდილობ უკეთესი მარშრუტი გავიარო, ნაკლები შეცდომა დავუშვა და ავტობუსი უფრო რბილად ვმართო. ეს მიდგომა თამაშს ხარჯვის შეჯიბრიდან პირად გამოწვევად აქცევს.

სწორედ აქ ჩნდება მნიშვნელოვანი განსხვავება ჩვეულებრივ ავტორბოლებთან შედარებით. რბოლაში წაგება ხშირად ერთ წამში წყდება, ხოლო აქ შედეგი მთელი მგზავრობის ხარისხზეა დამოკიდებული. ამიტომ ნებისმიერი ხარჯის გადაწყვეტილება უფრო გონივრულია მხოლოდ მას შემდეგ, რაც გაიგებ, გიზიდავს თუ არა თავად სიმულაცია და არა უბრალოდ მისი გარეგნობა.

არის თუ არა თამაში სამართლიანი სხვადასხვა ტიპის მოთამაშისთვის

ჩემი გამოცდილებით, თამაშის სამართლიანობის მთავარი საზომი კონტროლის ხარისხია. თუ მოთამაშეს შეუძლია წარმატება მიიღოს ყურადღებიანი მართვით და არა მხოლოდ სწრაფი მოქმედებით, სიმულატორი უფრო სამართლიანად იგრძნობა. აქ მოთმინება რეალური უპირატესობაა. ახალბედა შეიძლება თავიდან ნელა წავიდეს, მაგრამ პრაქტიკით უკეთეს შედეგს მიაღწიოს.

ამასთან, ეკრანზე მართვა ყველასთვის ერთნაირად კომფორტული არ იქნება. პატარა ეკრანზე თითების პოზიცია შეიძლება დამღლელი გახდეს, განსაკუთრებით მაშინ, როცა ერთდროულად მიმართულებასა და სიჩქარეს აკვირდები. ამიტომ მე გირჩევდი, გრძელი სესიის წინ ეკრანი გაწმინდო, მოწყობილობა სტაბილურად დაიჭირო და კონტროლს რამდენიმე წუთი დაუთმო. ეს თითქოს უმნიშვნელო დეტალია, მაგრამ სიმულატორში შეცდომების რაოდენობას ამცირებს.

თამაშის შეფასება მაღალია — საშუალოდ 4,2 — და მას ას მილიონზე მეტი ინსტალაცია აქვს. ეს მას ფართოდ გამოყენებულ არჩევანად აქცევს, თუმცა პოპულარობა თავისთავად არ ნიშნავს, რომ ყველა მოთამაშეს მოეწონება. ჩემთვის ეს რიცხვები უფრო იმას მიანიშნებს, რომ ავტობუსის სიმულაციის იდეას დიდი აუდიტორია ჰყავს; საბოლოო გადაწყვეტილება მაინც შენს მოთმინებაზე და მართვისადმი ინტერესზეა დამოკიდებული.

თუ კონკურენტულ უპირატესობას ეძებ, აქ მთავარი მეტოქე სხვა მოთამაშე კი არა, საკუთარი შეცდომებია. ეს კარგია მათთვის, ვისაც მშვიდი, პირადი პროგრესი მოსწონს. მაგრამ თუ გინდა რეალურ დროში დაპირისპირება, მკაფიო ლიგები ან მუდმივი რეიტინგული წნეხი, ჩვეულებრივი მულტიფლეიერ-რბოლა უფრო შესაფერისი იქნება. Bus Simulator Indonesia-ს ღირებულება სხვა რამეშია: გზის გავლა თავად ხდება მიზანი.

რა უნდა იცოდე მოწყობილობისა და ასაკის შესახებ

თამაში მუშაობს Android-ის 7.0 ან უფრო ახალ ვერსიაზე, ხოლო ასაკობრივი შეფასება 3+ არის. ეს ნიშნავს, რომ ასაკობრივი ზღვარი დაბალია, მაგრამ პატარა ბავშვისთვის მართვის ყველა ელემენტი ავტომატურად მარტივი არ ხდება. უფროსის დახმარება შეიძლება სასარგებლო იყოს მაშინ, როცა კონტროლის ახსნა ან თამაშის მიზნის გაგებაა საჭირო.

მოწყობილობის არჩევისას მე ყურადღებას მივაქცევდი არა მხოლოდ სისტემის ვერსიას, არამედ ეკრანის ზომასაც. ავტობუსის მართვისთვის ზედმეტად პატარა ეკრანი კონტროლს ართულებს. დიდ ეკრანზე გარემოს უკეთ ხედავ და ღილაკებზე შემთხვევით შეხების შანსიც მცირდება. თუ ტელეფონი ძველია, გირჩევდი ჯერ მოკლე სესიით შეამოწმო, რამდენად კომფორტულია თამაში, ვიდრე ხანგრძლივი მარშრუტი დაიწყო.

მობილური სიმულატორების ჩვეულებრივ ალტერნატივებთან შედარებით, აქ გარემო უფრო კონკრეტულ ხასიათს ატარებს. ბევრი მსგავსი თამაში უნივერსალურ ქალაქს ან ზოგად გზებს გვთავაზობს, ხოლო ეს ნამუშევარი ინდონეზიურ ატმოსფეროს ეყრდნობა. სწორედ ამიტომ მისი არჩევა ღირს მაშინ, თუ გინდა კონკრეტული კულტურული და საგზაო გარემო, და არა უბრალოდ ნებისმიერი ავტობუსი ნებისმიერ ქალაქში.

ვისთვის მუშაობს და ვისთვის არა

მე მას ვურჩევდი ავტობუსების, სატრანსპორტო მარშრუტებისა და ნელი სიმულაციების მოყვარულებს. ასევე კარგი კანდიდატია მათთვის, ვისაც მოსწონს თამაში, სადაც ერთი სესია შეიძლება უბრალოდ მშვიდი მგზავრობა იყოს. თუ გინდა ყურადღების გადატანა, მაგრამ არ გსურს რთული სიუჟეტის სწავლა ან მუდმივი ბრძოლა, ეს ფორმატი მოსახერხებელია.

მეორე მხრივ, თამაშს უნდა გამოტოვო, თუ შენთვის მთავარი სწრაფი მოქმედება, მუდმივი აფეთქებები ან მკაფიოდ დაყოფილი მოკლე დონეებია. ავტობუსის მართვა ბუნებრივად მოითხოვს მოთმინებას. ასევე შეიძლება არ გამოგადგეს, თუ ეკრანზე ხანგრძლივი მართვა გაღლის ან გზის განმეორებითი რიტმი მალე გაკარგვინებს ინტერესს.

ჩემი ყველაზე სასარგებლო რჩევა ასეთია: პირველივე დღეს ნუ განსაზღვრავ თამაშს მხოლოდ ერთი მგზავრობით. სცადე სხვადასხვა კამერის ხედვა, იარე უფრო ფრთხილად და შეამოწმე, გაძლევს თუ არა თავად მართვის პროცესი სიამოვნებას. თუ მხოლოდ საბოლოო ჯილდოს ელოდები, შესაძლოა თამაში ნელი მოგეჩვენოს; თუ გზის ხარისხიც მნიშვნელოვანია, მისი ძლიერი მხარეები უფრო სწრაფად გამოჩნდება.

თუ ბავშვისთვის არჩევ, ასაკობრივი შეფასება მხოლოდ საწყისი ორიენტირია და არა გარანტია, რომ მართვის პროცესი ყველა პატარას მარტივად მოეჩვენება. კარგი იდეაა, პირველ ჯერზე ერთად სცადოთ და ნახოთ, რამდენად გასაგებია კონტროლი. უფროსი მოთამაშისთვისაც იგივე პრინციპი მუშაობს: ერთი მოკლე სესია უკეთ აჩვენებს, მოსწონს თუ არა თითით მართვა, ვიდრე თამაშის შესახებ ვარაუდებზე დაყრდნობა.

განახლებასთან დაკავშირებული მოლოდინი და ნდობა

ამჟამად მითითებული ვერსია 4.5.2-ია, ხოლო თამაში 2017 წლის 27 მარტს გამოვიდა. ეს გვეუბნება, რომ პროექტს ხანგრძლივი ისტორია აქვს და ერთდღიან ექსპერიმენტს არ ჰგავს. Maleo-ს სახელთან დაკავშირებული ეს თამაში წლების განმავლობაში დარჩა იმავე ძირითადი იდეის გარშემო: ავტობუსის მართვა ინდონეზიურ გარემოში.

მაინც არ ვურჩევდი მომავალ განახლებებზე კონკრეტული მოლოდინების აგებას. მოთამაშისთვის უფრო ჯანსაღია, არსებული ვერსია შეაფასოს იმით, რასაც დღეს იღებს: მართვის ტემპით, ვიზუალური ატმოსფეროთი და კონტროლის კომფორტით. ასე გადაწყვეტილება რეალურ გამოცდილებაზეა დაფუძნებული და არა დაპირებულ მომავალზე.

ნდობის მხრივ ჩემთვის კარგია, რომ თამაშს ფართო აუდიტორია ჰყავს და მისი შეფასება სტაბილურად მაღალია, მაგრამ არც ეს ცვლის პირად შემოწმებას. უფასო ჩამოტვირთვა საშუალებას გაძლევს, ჯერ ითამაშო და მხოლოდ შემდეგ გადაწყვიტო, იმსახურებს თუ არა ის შენს დროს. ხარჯვის საკითხშიც იგივე პრინციპს ვინარჩუნებ: არ გადაიხადო მხოლოდ იმიტომ, რომ უკვე გარკვეული დრო დახარჯე; გადაიხადე მხოლოდ მაშინ, თუ გამოცდილება რეალურად გსიამოვნებს და დამატებითი შესაძლებლობა შენს თამაშის სტილს შეესაბამება.

მნიშვნელოვანია ისიც, რომ თამაშის შესახებ შეფასებების რაოდენობა ძალიან დიდია — დაახლოებით 3,7 მილიონი შეფასება — თუმცა ეს არ უნდა აგვერიოს კონკრეტულ პირად გამოცდილებაში. მე ამას ფართო ინტერესის ნიშნად ვუყურებ, მაგრამ შენთვის მთავარი მაინც ის იქნება, რამდენად კარგად მუშაობს კონტროლი შენს ტელეფონზე და გსიამოვნებს თუ არა მისი მშვიდი ტემპი.

საბოლოო არჩევანი და შესრულების მოლოდინი

შესრულების მხრივ ჩემს მოლოდინს ფრთხილად ვაყალიბებ: ეს 3D სიმულაციაა, ამიტომ გამოცდილება დამოკიდებულია იმაზეც, რამდენად კომფორტულია კონკრეტული მოწყობილობა თამაშისთვის. მხოლოდ სისტემის მინიმალურ ვერსიასთან შესაბამისობა არ ნიშნავს, რომ ყველა ტელეფონზე ერთნაირი სიგლუვე ან ვიზუალური ხარისხი იქნება. თუ მოწყობილობა ძველია ან ეკრანზე მართვა გიჭირს, მოკლე საცდელი მგზავრობა გონივრული გზაა, სანამ გრძელ სესიას დაიწყებ.

მოულოდნელი შეფერხების შემთხვევაში ყველაზე პრაქტიკული ნაბიჯი ჩემთვის სესიის ռիթմის გამარტივებაა: დავასრულო მიმდინარე მონაკვეთი, თუ ეს შესაძლებელია, და შემდეგ თავიდან შევამოწმო, რამდენად კომფორტულად მუშაობს თამაში. არ ღირს პრობლემის დაფარვა უფრო სწრაფი მართვით ან თითის ზედმეტად ხშირი მოძრაობით; ამ სიმულატორში ასეთი ჩქარობა კონტროლს კიდევ უფრო ართულებს. სტაბილური მოწყობილობის დაჭერა და მოკლე სესიებით გამოცდა უფრო სასარგებლო გადაწყვეტილებაა.

საბოლოოდ, Bus Simulator Indonesia ჩემთვის წარმატებული თამაშია მაშინ, როცა მას ავტობუსის მართვის სიმულატორად ვუყურებ და არა სწრაფ რბოლად. მისი უფასო ფორმატი საშუალებას გაძლევს, რისკის გარეშე გამოცადო ძირითადი გამოცდილება, ხოლო ინდონეზიური 3D გარემო მას ჩვეულებრივი ავტობუსის თამაშებისგან განასხვავებს. მისი სუსტი მხარეებიც იგივე წყაროდან მოდის: ნელი ტემპი, ეკრანზე მართვის შესაძლო დაღლა და მოთამაშისგან მუდმივი ყურადღების მოთხოვნა.

ჩემი საბოლოო რეკომენდაცია ასეთია: ჩამოტვირთე, თუ გინდა მშვიდი, ვიზუალურად გამორჩეული და მართვაზე დაფუძნებული სიმულაცია. თავიდან ითამაშე უფასო გამოცდილებით, გამოიყენე კამერის სხვადასხვა ხედვა და არ იჩქარო ხარჯვის გადაწყვეტილება. თუ რამდენიმე მარშრუტის შემდეგაც სიამოვნებას იღებ არა მხოლოდ დასრულებისგან, არამედ თავად გზის გავლისგან, ეს თამაში შენთვის ნამდვილად ღირს. ხოლო თუ გჭირდება სწრაფი შეჯიბრი და მყისიერი მოქმედება, უკეთესი არჩევანი ჩვეულებრივი ავტორბოლა იქნება.